Camiños na auga
Manuel Núñez Singala
O protagonista da novela,
chamado Szymo, queda descrito pola letra dunha canción que el mesmo
escoita por asualidade e na que se acaba por recoñecer:
"Son un negro / a miña pel é branca / e iso gústame / é a diferenza o
que é bonito. / Son un branco / o meu sangue é negro / e iso encántame /
é a diferenza o que é bonito. / Gustaríame / que nos entendésemos no
amor / que nos comprendésemos no amor e na paz. / A vida será fermosa /
cadaquén poderá ter o seu amor / a vida será fermosa". ¿Todos somos
diferentes ou todos somos iguais? Esa é a pregunta sobre a que se
artella unha historia que intenta reformular a ficción da "diferenza"
contrapoñéndoa á igualdade proclamada nos inicios da Idade Moderna pola
Ilustración e a Revolución Francesa (a Europa actual). Núñez Singala
escribe unha novela de iniciación situada na África poscolonial: a
peripecia do protagonista, que busca a liberdade e o fai a través dunha
viaxe iniciática, é o motivo que se desenvolve e mediante o cal o autor
expón unha versión posmoderna da subxectividade, exemplificándoa nun
caso de ambigüidade extrema, o dun individuo
—Szymo— cuxa identidade contradí as súas características físicas.
Dese xeito, a literatura acaba por ser reforzo nada banal dunha das cuestións centrais da posmodernidade, a da produción de subxectividade como estratexia de reformulación da sociedade civil. De aí a pertinencia narrativa de situar esa reformulación nun contexto poscolonial, contexto no que claramente se está a resolver un conflito identitario semellante ao do suxeito posmoderno mais no nivel da organización política, é dicir, no nivel das nacións como discurso da diferenza.
—Szymo— cuxa identidade contradí as súas características físicas.
Dese xeito, a literatura acaba por ser reforzo nada banal dunha das cuestións centrais da posmodernidade, a da produción de subxectividade como estratexia de reformulación da sociedade civil. De aí a pertinencia narrativa de situar esa reformulación nun contexto poscolonial, contexto no que claramente se está a resolver un conflito identitario semellante ao do suxeito posmoderno mais no nivel da organización política, é dicir, no nivel das nacións como discurso da diferenza.