16 dic. 2014

E Xoel aprendeu a voar




Un rapaz de 13 anos, Xoel, que apenas ten vida fóra da PSP e da rede. 

O misterio de Merlo Branco. Paco e Carme, uns pais demasiado atarefados. Eunice, a moza brasileira pola que suspira o protagonista. Fábio, Daniel e Sara, os outros amigos que secundarán as andainas de Xoel. Don Santiago, o avó que constrúe un motoveleiro e vive os remorsos dunha gran mentira. 

Estes e outros personaxes ao servizo dunha novela que mantén o interese e a intriga ata o final. 

14 comentarios:

  1. Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.

    ResponderEliminar
  2. Pablo Vilarín Carretero 1ºB18/12/14 13:50

    A esta historia de nota doulle un 7, porque as veces é moi entretido e as veces non.
    Gústame esta historia por como evoluciona Xoel, de ser un pequeno abúlico, a ser un pequeno ao que lle gusta a natureza. Xoel ten grandes amigos, como Daniel, Laura, Eunice, Fabio etc. O que mais me gusta son os últimos capitulos, no que se descobre quen é Merlo Branco. E o que menos me gusta é cando a historia pasa de ser moi entretida a moi aburrida. O motivo das mensaxes de Merlo Branco, que se descobre que o que llas manda é Don Santiago, o avó de Xoel. Él só quería que non fora tan abúlico e que non estivera todo o díano compuador e na PSP. Grazas a iso, Xoel valorou moito estar cos amigos e pasalo ben.

    ResponderEliminar
  3. Marta de la Iglesia18/12/14 13:51

    O libro 'E Xoel aprendeu a voar' gustoume moito. Ao principio da lectura, non me gustara moito pero capítulos máis para delante, empezara a entreterme. Durante toda a lectura, tíven algunha dificultade, pero, igualmente, seguín lendo. Me identifíco un pouco con Xoel,porque tamén poñome celosa. A parte que máis me gustou foi cando cantaron a canción "Blackbird" dos Beatles. Botolle á lectura un 8.

    ResponderEliminar
  4. Ignacio Cortiñas Barrul18/12/14 13:52

    O libro "Xoel aprendeu a voar" esta ben pero non me gustou,case sempre é o mesmo,aínda que foi moi divertido.
    Tampouco me identifico con ninguén dos personaxes da lectura.
    O que máis me gustou foi cando Xoel se enamorou de Eunice.
    Eu doulle a lectura un 8.

    ResponderEliminar
  5. Lucía Rouco Souto18/12/14 13:53

    No comezo o libro non me gustou moito, pero a metade (máis ou menos) é onde creo que comeza realmente a historia, a diversión e a intriga. Este conto non é dos típicos polo que agrada lelo e conta algo que probablemente ninguén imaxinara.
    Merlo Branco envíalle as mensaxes a Xoel porque é un neno abúlico entón haber si facendo probas e xogos consegue que adelgace e que vexa a bonita vida que hai fóra da PSP, cousa que Merlo Branco consegue. Ao remate do libro Xoel adelgazou, viviu cousas moi bonitas e sobre todo xa non está tanto coa PSP, é dicir xa non é abúlico.
    Eu ao libro daríalle un 8,75 polo feito que ao principio era un pouco aburrido, senón daríalle un 10

    ResponderEliminar
  6. Denis Lopez Ramos18/12/14 13:54

    O libro gustoume moito sobre todo as probas que lle pon Merlo Branco a Xoel.Tiven algo de dificultade ao primeiro, pero foi moi divertido a miña parte preferido é cando saca o motoveleiro e voan.

    ResponderEliminar
  7. O libro "E Xoel aprendeu a voar" non me gustou moito. Non me sentín identificado con ningún dos personaxes e resultábame moi aburrido, non había nada de acción e intriga no libro, excepto no desenlace, porque se descubría todo. Gustaríame que seguira falando un pouco máis sobre Carme e Linda, a ver se se encontraban outra vez. O único que me gustou foi o desenlace e o inxenio do avó para cambiar a Xoel facéndose pasar por un tal Merlo Branco e poñéndolles probas aos rapaces. Nesta parte si que me sentín identificado porque, ás veces, un dos meus tíos escóndenos tarxetas con pistas e nos temos que atopalas para conseguir o premio. A linguaxe que emprega o libro non me resultou difícil, excepto nalgunhas palabras que case ninguén da clase coñecía. Eu valoraría a lectura cun 6 sobre 10 porque non é o peor libro que lin, pero tampouco é dos mellores.

    ResponderEliminar
  8. Xoel é un neno de 13 anos polo que non usa unha lenguaxe moi culta. Eu no son moi e falae e ler en galego polo que todo libro ou pelicula en galego cóstame entendelo, ademais había algunhas palabras que non sabía. Eu nn me identifico moito con ningun persoaxe quizais un pouquiño con Xoe ao principiuo e Eunice, pero en xeral con ninguen.
    Gustoume moito cando foron o castelo de San Paio de Narla e en verdade non sei porque e, fixome gracia cando Eunice intentaba asustar a os outros e a interrumpian. Poñolle a este libro u 8.

    ResponderEliminar
  9. Na miña opinión o libro non é moi interesante pero tampouco é aburrido, gustaronme máis os útimos capítulos que os primeiros pero a novela en si gustame, eu darialle en valoracion do 0 ao 10 un 8 .
    Tiven difcultades sobre todo coas mensaxes que se enviaban Merlo Branco e Xoel .
    Eu identificome con Eunice porque é divertida , é gustanlle moito as aventuras .
    A parte que máis me gustou foi cando fixeron a marmelada de laranxa, cando conta Eunice a historia de medo e o concurso que propón Sara .
    A razón das mensaxes de Merlo Branco é para q deixe de ser abúlico

    ResponderEliminar
  10. David López Cordero 1ºB18/12/14 13:58

    Xoel aprendeu a voar,gustoume xa que ten aventuras e moitas cousas para averiguar. Cando máis me gustou foi cando todos termaban de medo despois do que contara Eunice e o avó , esa noite ninguén durmiu incluso escoitaban ruídos do medo que tiñan pero o avó esplicou a que se debían os ruídos. Un tal Merlo branco lle envía mensaxes para que deixe de ser abúlico principalmente para que se movera e á vez divertirse , esta proposta lle gustou a Xoel xa que sempre estaba cos seus amigos.

    ResponderEliminar
  11. Eu valoraría o libro de "E Xoel Aprendeu a Voar" cun sete sobre dez, xa que o argumento non me gustou tanto coma os de outros libros.
    O que máis me gustou foi o final e o que menos o principio xa que a vida de Xoel e a da súa familia parecíame aburrida . Cando me comezou a gustar foi coa aparición de Merlo Branco, que lle mandaba mensaxes a Xoel para mellorar a súa vida e que se relacionara máis cos seus amigos.
    Gustaríame que a historia continuase contando a vida de Xoel e a súa avoa Linda e saber máis sobre a familia de Xoel por parte da avoa. Eu identifícome con Xoel e con Fabio, xa que hai veces que as cousas me dan preguiza, e con Fabio porque me gusta o deporte, pero sobre todo o fútbol

    ResponderEliminar
  12. Jeymi Espino Reyes18/12/14 14:00

    Tiven dificultades e nalgúns capítulos non entendín nada.A parte que máis me gustou foi cando Xoel xa non se sentía tan abúlico e a máis divertida foi cando empezaron a buscar a Merlo Branco aínda que só atoparon o neno.
    A razón que tiña O Merlo Branco para enviar esos mensaxes era para que Xoel saíse de aventuras e descubrir o mundo para que se dera conta que era máis divertido estar con sus amigos, que estar na casa encerrado xogando a PSP.
    Eu valoro a lectura con un 7,porque a min me gustan máis os contos de aventura e romance.

    ResponderEliminar
  13. Brais Rodríguez Núñez18/12/14 14:01

    A miña valoración de E Xoel aprendeu a voar é boa.
    As miñas dificultades da lectura son algunhas destas:
    As miñas caractrísticas dos pesonaxes,os lugares,onde se empregan.Unhas das miñas indentificacións cos personaxes son:Xoel,Eunice,Riqui e don Santiago.
    A parte que máis me gustou foi nos últimos no que aparece di
    cíndo que o Merlo Branco é o avó de Xoel

    ResponderEliminar
  14. Noelia Valín18/12/14 18:39

    Non me gustou, pareceume moi aburrido, non me gusta tampouco a maneira de narrar de Marica Campo, xa que pode estar falando dunha comida na casa de Xoel e na frase seguinte da cea na casa do Outeiro. Costoume lelo, non polo linguaxe utilizado senón porque sempre encontraba algunha distracción mais divertida. Os personaxes non se parecían nada a min nin a naide que coñecco polo que non me sentín identificada con ningún, se lle tivera que dar unha nota seria un 3 sobre 10

    ResponderEliminar